مدیرعامل خبرگزاری موج گفت: اگر تفکرحاکم در نظام اجرایی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی ایثارگری باشد، می توانیم هر روز یادواره های نمایشی را به یادمان های عملی تبدیل کنیم.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی فرهنگ ایثار، درسال 59 که جنگ هشت ساله علیه کشورمان آغاز شد، همه مردم اعم از پیر و جوان، تحصیلکرده و کم سواد، بزرگ و کوچک به میدان رفتند تا از کشور پاسداری کنند و نگذارند منابع کشور به تاراج برده شود. بنا به گفته دکتر محمود رضا امینی وی از کودکی تا نوجوانی به دنبال سوالات فراوان بود که ماحصل آن زندانی سیاسی مختصری بود که در جوانی داشت اما انقلاب اسلامی گویا ره آوردی بود که آزادی، تلاش و پویایی بسیاری از مردان این مرز و بوم را تضمین کرد و وی را درقافله خود جای داد تا پس از خدمت سربازی درسامانه انقلاب جولانگری کند. امینی در کردستان و جبهه های غرب و جنوب با توکل به خدا و با کمک یاران به حراست از این مرزو بوم پرداخت. ازآن روزها حدود سی سال می گذرد. امروز نسل های جدید رشد کرده اند و اگر نتوانیم آن روزها را برایشان تداعی کنیم، فرهنگ ایثار و شهادت از یادها خواهد رفت. در رابطه با ترویج این فرهنگ با محمود رضا امینی، مدیرعامل خبرگزاری موج گفتگوی کوتاهی کرده ایم. آنچه از نظر می گذرانید حاصل گفتگوی ما با وی است.

برای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه باید چه کرد؟

واقعیت این است که جنگ تحمیلی هشت ساله ما مضاف بر ضرورت های دفاع از ارزش های انقلاب اسلامی و همچنین حفظ امنیت و تثبیت پایه های سیاسی و امنیتی کشور خصوصا در دهه اول انقلاب، الزامی بود تا گروهی از مردم به انواع مختلف خودشان را به محک آزمون بگذارند. قاعدتاً آن دسته از کسانی که کشور، نظام و اعتقادات برایشان ارزش داشت، به عنوان پیشگامان حراست از همه ارزش ها، حراست از مرز و بوم، مقابله با زورگویی، حفظ امنیت و ثبات امنیت خودشان تلاش کردند و نتیجه و آثار آن، شهدا، مجروحین، جانبازان و اسرایی بودند که داشتیم و الان هم هستند. این درواقع صحنه بی بدلیلی بود، برای این که از درون آن بسیاری از ارزش های جدید تبلور پیدا کرد. ارزش هایی که در هنجارهای اجتماعی، در فضای گفتمان سیاسی و ارزش هایی که در رفتار مردم نسبت به یکدیگر جانشین شد و همچنین ارزش های جدیدی که از ایثارگری پیشگامان عرصه انقلاب و جهاد بیرون آمد و از مرزها گذشت و تابلویی را در صحنه دنیا از رشادت ها و مقاومت ها ترسیم کرد. این تابلو همچنان زنده است و باید استمرار پیدا کند چرا که دیگر جنگی نیست اما ضرورت مقاومت، ایثار و گذشت از جان برای ارزش ها همچنان وجود دارد. برای بازماندگان این ایثار و شهادت ها و کسانی که به نوعی در این قافله هستند و آمادگی دارند همچنان ایثارگری کنند، فرصت های فراوانی پیش رو است. آن ها می خواهند با اعمال خودشان تابلوهای زیبا در جهان و ایران تولید کنند و درمنصه رفتارشناسی مردمی قرار دهند.

درحال حاضر فعالیت هایی که در جهت ترویج فرهنگ ایثار و شهادت انجام شده را چگونه ارزیابی می کنید؟

باورم این است که نتوانسته ایم فرهنگ ایثار، فرهنگ شهادت و حتی فرهنگ دفاع مقدس را به زیبایی ترسیم کنیم، طوری که نسل های بعدی ما بتوانند از این زیبایی استقبال کنند. شایل تا کنون نسل امروز که نسل دوم ما و نسل سوم انقلاب به شمار می روند، گاهی از اطلاعات و ایثارها و رشادت ها و تفکر ایثار و رشادت به دوراست. انتقال این فرهنگ به نسل های بعدی نیاز هنرمندانه ای را می طلبد که وظیفه همه ارگان ها و سازمان ها است. اگر بتوانیم این انتقال را انجام  دهیم، نسل های بعدی ما همه برای رسیدن به ارزش های والای اسلامی و انقلابی ایثارگر و از جان گذشته خواهند بود. آن ها تلاش خواهند کرد تا کشور خودشان را در جهان به اوج عظمت برسانند.

نظرتان در مورد ایجاد شبکه ای تخصصی تحت عنوان ترویج فرهنگ ایثار و شهادت چیست؟

بطورحتم ضرورت دارد که ما از طریق رسانه به ویژه رسانه ملی منتقل کننده همه ارزش ها، تلاش ها،  ایثارها، شهادت ها و شهامت ها باشیم اما این که همه این ها را دریک شبکه جمع کنیم، از دید من شاید چندان نتیجه بخش نباشد، بلکه رسالت رسانه ملی باید انتقال این رشادت ها و سیاست ها باشد. آن تابلوی همیشه زنده را همیشه باید زنده نگه داشت و آن زیبایی ها را به زیبایی باید ترسیم کرد. رسالت فرهنگی ما باید این طور باشد و در سیاست های فرهنگی و سیاست های برنامه ای، پیش بینی شده است که باید این روحیه را حفظ کنیم. سازمان های فرهنگی و مسوول ایثار و شهادت و توسعه ایثار و شهادت، مسوولیت این انتقال فرهنگ و پیام را برعهده دارند، اما نکته مهم اینکه آیا ما باید به گذشته بپردازیم یا فضای ایثارگری و فرهنگ ایثار و ترویج ایثار با نیازهای روز هم منطبق کنیم؟ اگر با جنگیدن و مقابله با دشمن مهاجم دیروز، ما ایثارگری خودمان و شهادت طلبی را به منصه ظهور گذاشتیم، امروز کشور ما درحال گذار به وضعیت توسعه است و می خواهد تا چند سال آینده در منطقه خاورمیانه حرف اول همه موفقیت ها را بزند. پس معلوم می شود که باید درهمه عرصه های علم و اقتصاد و فرهنگ و سیاست و امنیت هم ایثارگری داشته باشیم.

یادواره، همایش و سمینارهای مختلفی را برگزار می کنیم. اما نتیجه چندانی حاصل نمی شود. به نظرشما در این زمینه چه باید کرد؟

اولین پیشنهاد ایجاد باور اتصال گذشته به آینده است. به این معنا که فکر نکنیم، ایثار و شهادت تمام شده است، بلکه مسیرایثارگری را در فرصت هایی که قبلا گفتم باید فراهم کنیم. دوم این که باید از ایثارگران و شهادت طلبان گذشته در مسیر استفاده در آینده مدد بجوییم نه اینکه آن ها را فراموش کنیم. پس جریان ایثار و شهادت طلبی همواره باید استمرار پیدا کند. این جریان با چه راه هایی است، هم با فرهنگ، هم با تهییج عمومی و فرهنگ عمومی و هم با کنش های سیاسی، مدیریتی و هم کنش های اقتصادی. مملکتی که به ایثارگران و روحیه ایثار و شهادت افتخار می کند سهم ایثارگری و شهادت طلبی در اداره عموم باید در تمام شمول نظام مدیریتی آن قابل لمس و ارزیابی باشد. به این ترتیب در این عرصه باید فراتراز تعدادی کتاب، مقاله، سمینار و تجلیل رفت. اگر مردم ما بفهمند که باید درهمه مکان ها به  ایثارگران احترام بگذارند چون آن ها سزاوار این احترام هستند، پس این مسأله دوسویه می شود. ایثارگران سزاوار ستایش و تکریم هستند و جامعه باید به آن ها تکریم کنند. به این معنا که مدیران و مسئولان ما هم باید ایثارگر و شهادت طلب باشند. تفکرحاکم در نظام اجرایی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی باید ایثارگری باشد و اگر این طور باشد، مسیر صحیحی است و ما می توانیم هر روز یادواره های نمایشی را به یادمان های عملی تبدیل کنیم و هر روز تولیدات فرهنگی مان را از حوادث جدید ایثارگری غنی کنیم. کسانی که ایثار را تمرین کرده اند بیشتر مستعد ایثار در حوزه های دیگر هستند و البته ما نباید فراموش کنیم که نیروهای نظامی و انتظامی ما که مسئولیت دفاع را در صحنه های های آینده دارند، باید تبلوری از ایثار و شهادت طلبی باشند، در عین حال نباید فراموش کنیم که امروز دشمنان ما از طریق جنگ نرم با ما در ستیزی نابرابر هستند و باید در این رابطه روحیه ایثارگری و روحیه شهادت طلبی را توأمان داشته باشیم.